Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą praca. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą praca. Pokaż wszystkie posty

piątek, 28 listopada 2014

Kilka nowości...

Jestem dość zaskoczony faktem, że mimo rzadkiej aktualizacji, blog nadal jest często odwiedzany. Trudno mi powiedzieć dlaczego tak jest. Mogę jedynie zgadywać, że niektóre posty są dość mocno wypozycjonowane i dlatego tak wielu z Was trafia do mnie z wyszukiwarek. Co ciekawe jednak, są też wizyty z zaprzyjaźnionych blogów. Dzięki Wam wszystkim za wizyty!

A co u mnie? Cały czas po staremu. Ciężko pracuję nad rozwojem swojej firmy, a wolny czas poświęcam na rodzinę, przyjemności i giełdę.

Na giełdzie w zasadzie nie poczyniłem większych zmian od dłuższego czasu. Dokupiłem trochę akcji Ambry (ciągle wierzę w rozwój rynku wina, choć flagowy napój firmy, Cydr Lubelski, nie przypadł mi do gustu). Ponadto wzbogaciłem się o trochę certyfikatów ETFW20L oraz nabyłem trochę akcji PZU. Zmniejszyłem też zaangażowanie w spółce Ergis. Tak jak pisałem jednak, nie są to duże zmiany kosmetyczne, choć kapitał jest już znacznie wyższy niż wcześniej. Cały czas mam przekonanie do spółek, które mam w portfelu i nie zamierzam się specjalnie emocjonować chwilowymi wahaniami. Spółki generują zyski (mniejsze lub większe, ale zawsze są do przodu) i to się liczy. W wielu przypadkach również przychody rosną, zadłużenie spada, przepływy są dodatnie, więc jestem przekonany, że dobre spółki wytypowałem na długi termin.

Najsłabiej w moim portfelu spisuje się Radpol, chociaż i tam w raportach nie dostrzegłem niczego, co zmusiłoby mnie do wywalenia papieru. Mimo iż kurs dość mocno spadł. Pozostałe spółki, które posiadam - Amica, Lena Lighting - jakoś się trzymają.

Przyznam uczciwie, że w porównaniu do początków mojego inwestowania, dzisiaj jestem już dziwnie spokojny i z dużym dystansem przyjmuję to, co się dzieje na giełdzie i poza nią. Poniekąd ograniczona aktywność na blogu i brak "konieczności" tłumaczenia się Czytelnikom z dokonanych inwestycji powoduje, że odczuwam zdecydowanie mniejszy stres niż wcześniej.

Piszę o tym wszystkim dlatego, że taki spokój ducha jest niesamowicie ważny w naszym życiu. Przynajmniej jest nadzieja, że inwestowanie nie doprowadzi mnie do zawału w stosunkowo młodym wieku (choć jestem już po trzydziestce).

Największe nadzieje, poparte ciężką pracą, pokładam jednak w jednej firmie: swojej. To tutaj jest największe pole do popisu i to w niej upatruję szans na odniesienie sukcesu. Choć sukcesem jest zapewne już samo utrzymanie na rynku. Wszak firma istnieje już 5 lat. I tego życzę wszystkim, którzy myślą o otwarciu swojej działalności. Żeby wytrzymali 5 lat na rynku, borykając się z ZUS-ami, US-ami, nierzetelnymi kontrahentami, pracownikami i ogólną sytuacją na rynku. Jak już się przetrwa te kilka lat, to potem jest już z górki.

poniedziałek, 25 listopada 2013

Spółki na historycznych szczytach

Ostatnio podjąłem tutaj temat uczucia dyskomfortu, jaki pojawia się podczas odpałów kursów na niektórych spółkach, jak np. Colianie. Dzisiaj kolejny temat: uczucie, jakie pojawia się, gdy spółki notują historyczne szczyty. A jest o czym mówić, ponieważ w swoim portfelu posiadam aż trzy takie spółki: DBC, PZU oraz AMC.

Tak jak pisałem w poprzednim poście, piszę na temat własnych odczuć. Dlatego też, jeśli ktokolwiek czuje inaczej lub się ze mną nie zgadza, ma do tego pełne prawo.

Jest wysoko, może zacząć spadać


Jeśli o mnie chodzi, to po głowie chodzi mi myśl, że skoro poszło już tak wysoko, to w każdej chwili może się wszystko zmienić i nagle zacznie spadać. Czy jednak jest to poprawne myślenie? Myślę, że nie do końca. Jest to jedynie strach przed nowym, nieznanym. Dlaczego?

Popatrzymy bowiem na to z innej perspektywy. Skoro rośnie, to znaczy, że kondycja firmy jest dobra, konikunktura jest niezła i właściwie wszystko wokół wpływa na to, by dalej rosło. A przykładem niech będzie LPP (choć to jest nienajlepszy przykład, ponieważ tam dodatkowo w grę wchodzi gigantyczna cena, w porównaniu do innych spółek, co też może być barierą psychologiczną dla większości z inwestorów). Ale możmy wiele innych spółek na historycznych maksimach znaleźć, które to - po pokonaniu wszelkich technicznych oporów - fruną sobie na północ, aż miło.

Jest wysoko, dlaczego ma nagle spadać?


Druga sprawa, skoro zaszło tak wysoko, to dlaczego ma nagle spadać? Dlatego, że zaszło już wysoko? Przecież to nie jest żaden argument. Nie bez powodu mądre głowy mówią, że cena zawsze może być jeszcze wyższa lub niższa (zależnie od trendu). Dopóki jest popyt, cena będzie rosła. A dlaczego inwestorzy kupują akcje danej spółki? Bo twierdzą, że jest dobra i chcą na nie niej zarobić. A skoro jest dobra i rośnie, to powinna dalej rosnąć, chyba, że zdarzy się coś, co przeszkodzi dalszym wzrostom (np. słabe wyniki, kataklizmy, itp.).

Warto zwrócić uwagę na jeszcze jedną kwestię. Posiadając jakieś akcje zastanawiamy się częściej nie "czy spadnie", tylko "kiedy spadnie". Bo to, że spadnie, to pewne. W głowie pojawia się myśl, że "za bardzo urosło". 

Teoretycznie zatem historyczne szczyty powinny być dobrą wiadomością i powinny raczej dawać poczucie komfortu, a nie dyskomfortu. Polak, a już zwłaszcza inwestor jest jednak człowiekiem, który jest sceptyczny w stosunku do wielu rzeczy. Również jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, wolę próbować przewidywać problemy, aniżeli popadać w hurra optymizm po jakichś drobnych sukcesach. Dlatego też nie cieszę się za bardzo tym, co osiągam (nie na tyle, by oznajmiać wszem i wobec, jaki to jestem zajebisty), a raczej staram się trzeźwo patrzeć na to, co może być w przyszłości (i to na wielu płaszczyznach) i podnoszę sobie poprzeczkę. I to chyba jest też dowód na to, że większość inwestorów i biznesmenów chyba nie jest w pełni szczęśliwa (lub nie okazuje tego). Ciągły stres, dążenie do doskonałości, podwyższanie sobie poprzeczki, szukanie nowych celów i wyzwań skutecznie gaszą optymizm, którym moglibyśmy dzielić się z innymi po osiągnięciu pewnego poziomu.

Jak się cieszyć?


Nie chciałbym jednak tutaj mówić, że jestem ponurakiem i nie umiem się cieszyć z sukcesów. Umiem, ale o wiele większą przyjemność sprawia mi np. wygranie partii szachowej, które są dla mnie wielką pasją, zwycięstwo drużyny, której kibicuję, czy możliwość nauczenia mojego dziecka czegokolwiek, aniżeli radość z zarobienia paru złotych na giełdzie czy w pracy. Praca to praca, a życie poza pracą to zupełnie co innego. I myślę, że warto próbować oddzielić swoje życie zawodowe od prywatnego, na ile jest to możliwe, choć wiem, że jest to praktycznie nie do zrealizowania.

piątek, 15 listopada 2013

Szefem być

Dzisiaj zapraszam czytelników do lektury mojego ostatniego postu związanego z szefowaniem w firmie. Do napisania tekstu zainspirował mnie wczorajszy program Magdy Gessler Kuchenne rewolucje.
Przyznam szczerze, że tego typu "szefowanie" jest chyba jednym z najgorszych. Zgaduję, że część z nas spotkało się na początku swojej kariery zawodowej z tego typu egzemplarzami bossów. A jeśli nie, to pozostaje się tylko cieszyć, bo nic fajnego podlegać takiemu człowiekowi.
Zapraszam do lektury artykułu Szef.

środa, 3 lipca 2013

Rzucanie etatu

foto: Kris Olin
Tysiące, jeśli nie miliony osób, które pracują na etacie, często po kilka lat w jednej firmie, mają jedno marzenie. Jest to marzenie o tym, by rzucić etat i żyć po swojemu. Zadanie trudne, ale czy niemożliwe?
Są osoby, którym jest ciężko zrobić ten krok. Jest to spowodowane tym, iż rachunki same się nie zapłacą, mieszkać gdzieś trzeba, a żołądek też się o swoje dopomina. Dlatego też rzucenie etatu bez jakiejkolwiek poduszki jest zwyczajnie bez sensu.

czwartek, 27 czerwca 2013

Marnotrawstwo czasu

foto: Nina Matthews Photography
Od pewnego czasu zastanawiam się nad "czasem". Ile go tracimy na rzeczy błahe, często zbędne, bez których moglibyśmy się spokojnie obejść. Wszystko przez internet.
Zastanawialiście się kiedyś, ile czasu można byłoby wykorzystać efektywnie, aktywnie, rodzinnie, gdyby ograniczono nam dostęp do internetu? Ja zacząłem to zauważać od jakiegoś czasu i rozmyślam nad efektywniejszym zarządzaniem czasu. Niestety, im więcej czasu spędzam przy komputerze, tym bardziej brakuje mi go na coś innego. Uzależnienie od internetu jest bardzo silne.

poniedziałek, 24 czerwca 2013

Gorączka nie wpływa dobrze na ochotę na czytanie

foto: U.S. Embassy New Delhi
Ostatnie dni nie wpływają na chęć do czytania. Nie chce mi się nawet za często zaglądać na portale typu 90minut.pl, o czytaniu książek na temat biznesu i inwestycji nie wspominając. Wszystkiemu winne są gorączki.
Ostatnia książka, którą przeczytałem to "Sukces na giełdzie" Marcina Marcinowskiego. Przyznam, że w zasadzie to mogłaby być pierwsza książka, od której należałoby zacząć. Autor nie odkrył, co prawda, nic nowego (w zasadzie jego rozmówcy), ale jako inspiracja do działania, jego dzieło jest dobre i mogę śmiało tą pozycję polecić.

piątek, 21 czerwca 2013

Skąd się biorą pieniądze w firmie, czyli edukacja pracownika

foto: Bob Jagendorf
Często słyszy się, zwłaszcza w mniejszych firmach, że pracownicy domagają się podwyżek. Różna jest argumentacja tego faktu, ale domagają się. Pytanie, czy i za co mogą dostać podwyżkę pracownicy?
Najważniejsze jest jednak uświadomienie pracownika o sytuacji, jaka ma miejsce w firmie, a także poza nią.
Np. przy szalejącej inflacji (powiedzmy powyżej 5%) oczekiwania pracowników mogą być bardziej uzasadnione, aniżeli w sytuacji, jaka ma miejsce teraz, gdy tej inflacji (oficjalnie) prawie nie ma.

piątek, 17 maja 2013

Jak wykończyć firmę?

Jaki jest najprostszy sposób, by wykończyć firmę (mowa oczywiście o urzędach skarbowych, bo te instytucje się w tym specjalizują)? Robić niekończące się kontrole, a pod ich pretekstem wstrzymać się z wypłatą należnego podatku VAT.

poniedziałek, 22 kwietnia 2013

Tad Witkowicz specjalnie dla Blogu Kupowanie: "Mógłbym być trzy razy bogatszy"

Foto: archiwum
Tada Witkowicza
W dzisiejszym poście chciałbym zachęcić czytelników do lektury ekskluzywnego wywiadu z miliarderem Tadem Witkowiczem, przedsiębiorcą polskiego pochodzenia, który wsławił się tym, iż dwie jego spółki zadebiutowały na amerykańskim parkiecie NASDAQ.
Na temat bohatera mojego dzisiejszego tekstu pisałem kilkakrotnie. Nie ukrywam, że po lekturze jego książki "Od nędzy do pieniędzy" chciałem bardziej poznać tego niezwykłego człowieka. I udało się. Co prawda, nie udało się porozmawiać bezpośrednio, ale sam fakt, że Tad Witkowicz poświęcił trochę czasu, by podzielić się własnymi przemyśleniami z Czytelnikami mojego blogu jest dla mnie szalenie budujący i radujący.

sobota, 6 kwietnia 2013

Ile zapłacić za sukces?

Foto: Cockburn Libraries
Podsumowując jakiś etap życia można się pokusić o różne wnioski. Często jest nim odpowiedź na bardzo proste pytanie: "Czy odniosłem sukces?".
Pytanie w swej konstrukcji bardzo proste, ale niezwykle zawiłe, jeśli chcemy odpowiedzieć sobie, czymże jest ten sukces? Jak go zmierzyć, ocenić, zdefiniować? Czy sukces jest tożsamy z uczuciem szczęścia? I tutaj zaczynają się schody. Im więcej takich pytań, tym trudniej odpowiedzieć na pytanie o nasz sukces.

piątek, 5 kwietnia 2013

Pomysł na biznes

Foto: Victor1558
Na mój blog trafia bardzo wiele osób w poszukiwaniu inspiracji na biznes. Jak mogę przypuszczać, są to osoby z doświadczeniem zawodowym, ale również i bez niego. W niniejszej notce chciałbym coś zaproponować osobom, które trochę w życiu popracowały.

środa, 3 kwietnia 2013

Kiedyś będę pracował w dużej firmie

Foto: Martin Cathrae
Jesteśmy młodzi, mamy po 19-20 lat. Żyjemy olbrzymimi nadziejami. Wrażenie na nas robią duże firmy. Nie duże, olbrzymie firmy, wiodące w swoich branżach na świecie. Nasza wyobraźnia mówi nam "kiedyś będę w jednej z nich pracował".
Idziemy na studia, kończymy je, mamy upragniony papierek i rozpoczynamy poszukiwania naszego chlebodawcy. Nie interesują nas małe firmy, bo czymże jest mała firma dla nas, młodych, wykształconych? Niczym. My, jako ambitni, ludzie z tytułem chcemy robić kariery. Uderzamy do największych.

niedziela, 24 marca 2013

Co tam na wyspach?

Foto: Bob Jagendorf
Wyjeżdżamy, rozstajemy się z rodziną, szukamy szczęścia tysiące kilometrów od naszego kraju. Żyjemy nadzieją, że zarobimy i z pełnym portfelem wrócimy do kraju, aby rozpocząć normalne życie. A jak to wygląda w rzeczywistości?

czwartek, 21 marca 2013

Źle się dzieje w państwie polskim

Foto: Lower Columbia College
Zatrudnianie ludzi na umowę o pracę będzie coraz rzadszą czynnością. Nie od dziś wiadomo, że jest to nieopłacalne. Przede wszystkim duże pieniądze zabiera złodziejski ZUS, ale są także inne koszty. Na kontrakty (czyli zmuszenie pracownika do założenia działalności) decyduje się coraz więcej dużych firm. Nawet te, których nigdy byśmy o to nie podejrzewali. Prześledźmy poniższy przykład i zastanówmy się, czy nie dzieje się u nas źle.

środa, 20 marca 2013

Kłopot bogactwa

Foto: Victor1558
Prowadząc działalność gospodarczą często narzekamy na brak klientów lub też na fakt, że mamy ich za mało. To główna bolączka naszych biznesmenów. A co, gdy okaże się, że cierpimy na kłopot bogactwa i okazuje się, że klientów mamy zbyt wielu (w porównaniu do mocy przerobowych)?

środa, 23 stycznia 2013

"Podejmę każdą pracę"

danielmoyle
Rzadko wstawiam odnośniki do lipnych portali, ale dzisiaj to uczynię. W tym miejscu przedstawiony jest w skrócie los polskiego aktora Henryka Gołębiewskiego. Generalnie facet cierpi na brak kasy i, jak twierdzi, podejmie się dowolnej roboty.
Tak się zastanawiam nad pewną sprawą. Facet grał w różnych spektaklach, filmach, serialach, więc raczej mało nie zarabiał. A mimo to nie ma kasy i zmuszony był pracować na budowie. Z tekstu dowiadujemy się też o tym, że jego żona również będzie musiała iść do pracy.
Albo ze mną jest coś nie tak, albo coś tutaj nie gra. Facet zarobił zapewne dużo kasy i nie mógł nic odłożyć? A może odłożył i przejadł? I druga tragedia. Żona musi iść do pracy. A co w tym dziwnego? Dzisiaj w naszym chorym kraju nawet jak dwie osoby pracują, to nie mogą wiązać końca z końcem. A tutaj jest wielka tragedia, bo będzie musiała iść do pracy (a wcześniej nie musiała).
Ja naprawdę rozumiem wszystko, ale nie róbmy z ludzi i z siebie przede wszystkim idiotów. Skoro nie ma zapotrzebowania na aktorów, to trzeba zmienić zawód i tyle. Tak samo, jak nie ma zapotrzebowania na magistrów marketingu i zarządzania (mój ulubiony przykład), których uczelnie wypluwają setki rocznie, to trzeba zostać kimś innym, nie wiem, drwalem, rzeźnikiem, kucharzem, malarzem pokojowym. Cokolwiek. Trzeba uświadomić sobie fakt, że jak ktoś jest aktorem, to to nie oznacza, że mu się coś należy. Poza tym, skoro nikt mu nie oferuje pracy, to chyba też znaczy, że aktorem jest bardzo przeciętnym (pomimo faktu, że pewnie sympatycznym). To jest taki sam człowiek jak inny i musi coś robić, żeby zarabiać pieniądze i się utrzymać.

środa, 5 grudnia 2012

Praca najważniejsza

O ile nie obracamy milionami, najważniejsza dla nas jest nasza praca. Jest to źródło dochodów, które należy pielęgnować i dbać o to, by nie wyschło. I nie ma znaczenia, czy jest to etat, własna działalność czy też sprzedaż butelek. Jeśli pozwala nam to na zarobki i stanowi największe źródło przychodów trzeba o to dbać.
A dlaczego o tym piszę? Ano dlatego, by jakoś się wytłumaczyć z tego, że niewiele piszę na blogu, a także nie dokonuję żadnych ruchów w swoim portfelu.
Jest to spowodowane faktem, że dość mocno zaangażowałem się w moją pracę, dlatego też blog i inwestycje zeszły na boczny tor.
Żeby jednak nie być nie w porządku wobec swoich bezcennych Czytelników (dziękuję Wam, że jesteście), po prostu poczułem się w obowiązku, by coś napisać. Bo bycie ignorowanym nie jest uczuciem przyjemnym, a taki wniosek można wyciągnąć, jak ktoś po prostu nagle zapomina o grupie swoich czytelników i nagle przestaje pisać. Bez słowa wyjaśnienia, pożegnania, itp.
Zdaję sobie sprawę, że jeśli chodzi o inwestycje, być może omija mnie rajd św. Mikołaja i duże zyski, ale cóż począć? W pracy zarobię więcej niż poświęcając swój czas na analizy i kupno czegoś, co nie jest mi w stanie zagwarantować zysku.
I tutaj pojawia się ważna rzecz: efektywne wykorzystanie czasu. Trzeba umieć szanować swój czas. Jeśli coś zajmuje nam dużo czasu, a nie przynosi efektu (jak ostatnie miesiące na giełdzie), to po co tyle go poświęcać na nią? Lepiej się skupić na tym, co przynosi większe pieniądze.
Teksty na blogu wkrótce zaczną się pojawiać regularniej, ale muszę trochę czasu znaleźć na przyjemności, bo do takowych zaliczam pisanie tutaj. A tego, niestety, mi brakuje. Tak czy owak, blog cały czas żyje, tylko niestety, swoim życiem.

czwartek, 15 listopada 2012

Ciepła posadka woła za 1150 PLN

Podobają mi się wszelkiego typu teksty (na blogach, forach, w komentarzach pod artykułami i w innych miejscach), w których liderzy marketingu sieciowego MLM próbują zwerbować nowych ludzi, którzy dla nich (za nich) będą zarabiali pieniądze. Czasami ich argumentacja jest wręcz porażająca.
Przykładem jest choćby ta strona. Gość fajnie pisze, że pracował sobie na ciepłej posadce na etacie. Przez ciepłą posadkę ja rozumiem spokojną pracę za przyzwoite pieniądze. Tymczasem kilka wierszy niżej pisze, że harował jak wół za 1150 PLN miesięcznie, wstając o 4.00 rano, żeby zdążyć na 6.00 do pracy. Czyli jak to jest? Ciepła posadka czy tyranie jak wół?
Jeśli w ten sposób próbuje mnie zachęcić to wstąpienia do jego grupy, to ja serdecznie dziękuję.
Nie mam osobiście nic do człowieka. Zajrzałem pierwszy raz na jego blog (w sumie nawet ciekawy i często aktualizowany). Jeśli jednak próbuje się dotrzeć do ludzi i ich nakłonić do czegoś, to na takie wpadki nie można sobie pozwolić. Zwłaszcza, że to jest jego wizytówka i jest niemal pewne, że każdy użytkownik będzie chciał sprawdzić osiągnięcia.

wtorek, 6 listopada 2012

Mieszkańcy wsi mają alternatywę

Jest wielu mieszkańców wsi, którzy zarabiają naprawdę fajne pieniądze. Życie poza miastem nie musi się wiązać wyłącznie z posiadaniem kur, posianym zbożem czy trzodą chlewną.
Alternatywą jest np. sadownictwo. Jest to kolejny temat, który mnie dość mocno interesuje. Oczywiście czysto teoretyczne, bo nie planuję (przynajmniej w najbliższych latach) przeprowadzki na wieś, ale jednak interesuje. Niestety, to nie jest łatwy kawałek chleba i w zasadzie nie od razu możemy na tym zarabiać.
Jeśli jednak mamy możliwości (czytaj: teren) i cierpliwość (kilka lat, zanim nasze drzewa zaczną owocować), to może to być ciekawy pomysł na dodatkowy lub stały zarobek na wsi, na której - jak się okazuje - da się zarobić. Jest to naturalnie kolejny biznes, który nie jest wolny od ryzyka. Warto jednak zwrócić uwagę na fakt, że decydując się na taką działalność możemy pomóc nie tylko sobie, ale i wielu innym ludziom, którzy będą zaangażowani w to. A będą na pewno, ponieważ nieodzowni w tym są rwacze. Zatem w tym biznesie tak naprawdę mogłoby zarobić wiele osób.
Jak jednak wiadomo, dużo zależy w tym interesie od zimy i potencjalnej suszy. Jeśli one wystąpią, efekty mogą być mizerne lub żadne. Dodatkowo potrzebne są również odpowiednie nakłady finansowe, bo bez nich ani rusz.
Należy też zwrócić, że praca w charakterze rwacza, o której wspomniałem wcześniej, jest doskonałą okazją dla osób, które chcą dorobić, a nie mają za bardzo możliwości. Teoretycznie można zarobić od 50 do 250 PLN dziennie. Wiele zależy od miejsca, gdzie mieszkamy, stawki oraz szybkości pracy, a także jakości (czy np. będziemy rzucać owocami w celu zebrania większej ilości, czy też będziemy wybierać ładniejsze owoce, ale mniej). Być może w tym roku już za późno na to (choć widziałem w wielu miejscach, że jabłka jeszcze wiszą na wielu drzewach), ale warto to rozważyć w przyszłym roku. Tylko tutaj uwaga. Nasi studenci lub inne osoby, które chcą sobie dorobić mogą mieć niemałą konkurencję ze strony Ukraińców, którzy potrafią pracować za mniejsze pieniądze i są bardziej zdeterminowani do pracy.

sobota, 3 listopada 2012

Ogłupiające procenty

W wyścigu szczurów, w jakim uczestniczymy dążąc do upragnionego miliona lub dwóch tracimy tak naprawdę mnóstwo cennego czasu, łudząc się, że coś zyskamy. A w rzeczywistości nie jest tak, jak byśmy chcieli.
Teraz spróbuję zilustrować to, co mam na myśli, żeby nie być gołosłownym.