Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

piątek, 1 lutego 2013

Chwile zwątpienia

Foto: Kalexanderson
Mój blog prowadzę od 2010 roku, więc przez ten czas zdążyłem sporo zobaczyć i wiele się nauczyć. Zauważyłem, że w tym czasie niemało blogów upadło, zostało opuszczonych, zapomnianych. Dlaczego tak się stało?
Warto zauważyć, że prowadzenie blogu, tak jak inwestowanie wymagają dyscypliny i dość silnego charakteru, żeby przetrwać trudne chwile (w przypadku blogów chodzi o brak weny, natomiast w inwestycjach o porażki).
Wielu blogerów potrafiło pięknie pisać o inwestowaniu. Tworzyli śliczne wykresy i jeszcze piękniejsze analizy. Zbierała się grupka stałych czytelników, po czym blog umierał. Dlaczego?
Powiedzmy sobie szczerze, powodem tych decyzji było to, że dane wykresy i obrazki nie przynosiły efektu. Dany bloger najczęściej tracił pieniądze, a co za tym idzie, motywację do pisania.
Trafiłem ostatnio na blog, w którym autor opisał swoje dwie wygrane pozycje, po czym zaprzestał pisania. Dlaczego? Pytanie retoryczne.
Prawdą jest, że każdy może pisać wyuczone mądrości o inwestowaniu dopóki nie wkłada własnych pieniędzy. Ryzykując własne środki często ponosimy porażki. I to jest właśnie najważniejsze: jak reagujemy po porażkach?
Czy ktoś, kto założył blog i będąc wygrywającym inwestorem zrezygnuje z prowadzenia blogu? Znudzi mu się pisanie o sukcesach? Nie sądzę. Może kilka blogów by się znalazło, ale większość pada, bo po prostu nam nie idzie i tracimy kasę. A będąc w skrajnie kiepskim na stroju nie chce nam się dalej pisać. No bo co tu pisać, skoro nasze wspaniałe mądrości, które serwowaliśmy czytelnikom zwyczajnie zawiodły?
Sam po sobie wiem, że miałem chwile zwątpienia co do prowadzenia blogu i inwestowania. Akurat swoją przygodę zacząłem (będąc zupełnie zielony) prawie na samej górce. Straciłem trochę kasy, nie używałem stop lossów i ogólnie nie wiedziałem co do czego. Ale chciałem poczuć ten smaczek ryzyka. Sparzyłem się, przeżyłem ostatnią bessę z 2011 roku, ale wyszedłem z tego silniejszy, mądrzejszy i bardziej pokorny wobec rynku. Bo to przecież nie rynek się pomylił, tylko ja popełniłem błędy.
I był to okres, kiedy sam chciałem rzucić to wszystko w cholerę. Ale jakoś wyszukiwałem tematów, żeby tylko nie zaprzestać pisania, bo gdybym to zrobił, byłaby to moja osobista porażka. Przegrałbym sam z sobą, a tego bym nie chciał.
Uważam, że dobrze się stało, że zacząłem moją finansową edukację od takiego srogiego nauczyciela jakim jest bessa.
Wracając do blogów, dzisiaj trafiłem na ten. Autor zupełnie zrezygnował z aktywnego inwestowania, skupiając się na kontach oszczędnościowych i wrzucaniu pieniędzy na IKE uświadamiając sobie fakt, że ciągłe gapienie się w wykresy nie przynosi takich stóp zwrotu, jakie by chciał (o ile były one dodatnie, bo nie miałem okazji wczytać się we wcześniejsze wpisy). Szkoda, że autor zrezygnował z pisania, bo z tego co widziałem, blog był bardzo popularny.
Dzisiaj z lekkim przymrużeniem oka patrzę na entuzjastycznie rozpoczynających blogowanie studentów, którzy nie mając jeszcze żadnych praktycznych osiągnięć próbują nauczać innych. Bo nauczyli się różnych wskaźników, strategii, itp. Okej, chwała im za to, ale tak naprawdę najważniejsze są wyniki, bo tylko one są w stanie udowodnić trafność prezentowanych analiz.
Sam jestem kiepskim technikiem. Analiza fundamentalna też nie jest mocną stroną. Można powiedzieć, że jestem "leszczem". Nie zmienia to faktu, że mam jednak coś, co może mi dać jakąś przewagę nad rynkiem. Jest to dyscyplina i pokora wobec rynku, której wielu osobom brakuje, a także odporność na porażki (nie ukrywam, że po części te cechy u mnie wzmocniły się dzięki prowadzeniu własnej działalności i grze w szachy, a wcześniej w pokera).
Jak to będzie w przyszłości, to się okaże, dlatego od tego roku zacząłem prezentować swoje zagrania. Fakt faktem, że prawdziwej spekulacji można się nauczyć po około 3-5 latach, więc mam jeszcze czas.
Co mogę zatem poradzić innym? Nie poddawać się i nie załamywać. A co będzie później, to się okaże.
Jestem akurat w trakcie lektury "Sztuki spekulacji" Zenona Komara. Przyznam, że tego typu książki są fantastycznym materiałem na to, by pokonać chwile zwątpienia, które mogą nam towarzyszyć.

Nie czas na korony norweskie

Ilustracja: stooq.pl
Niedawno pisałem o tym, że jest szansa na wybicie z trendu spadkowego na parze NOKPLN, ale okazało się, że do wybicia nie doszło. Po dojściu do linii trendu, złotówka zaczęła się umacniać.
Dlatego też odpowiadając na pytania niektórym osobom, które trafiają na mój blog, uważam, że nie czas na zakupy na zakupy tej waluty. A najlepszą odpowiedzią na to będzie załączony wykres.
W ogóle, jak można zauważyć, złotówka wyraźnie umacnia się też do dolara amerykańskiego, funta brytyjskiego czy też franka szwajcarskiego, najpopularniejszych u nas walut.

Spółdzielnia niczym pies ogrodnika

foto: revger
Większość społeczeństwa, która ma do czynienia ze spółdzielniami mieszkaniowymi ma już w miarę wyrobioną opinię na ich temat. I zwykle nie jest to opinia pochlebna. Z różnych względów zresztą.
Najczęstszymi problemami są źle działające kaloryfery, nieocieplone bloki, problem ze złym naliczaniem opłat, rosnącymi cenami, itd. Nie o tym jednak chciałem napisać. W tym poście chciałbym zwrócić uwagę na coś innego.
Spółdzielnie, poza lokalami mieszkaniowymi, posiadają również lokale, które mogą służyć za biura, sklepy, magazyny, punkty usługowe, itp. I jest ich naprawdę dużo. W pobliżu mojego miejsca zamieszkania stoi od pewnego czasu lokal ponad 80-metrowy. Pusty. Ponad rok (z małą przerwą na 2-miesięczny wynajem jakiemuś sklepowi, który padł) lokal jest do wynajęcia. Nikt się nim nie interesuje, mimo iż jest ładny, posiada dużą witrynę wystawową. Za chwilę dojdzie drugi lokal, położony obok, o podobnej wielkości (właściciel zrobił wyprzedaż informując, że nastąpi likwidacja sklepu).
Dwa eleganckie miejsca i zainteresowania brak. Co jest dziwne (a może w sumie nawet nie powinno), spółdzielnia nie zamierza zejść z ceny wynajmu (kierując się zapewne swoją indywidualną, oderwaną od rzeczywistości, filozofią prowadzenia biznesu). Znajomy chciał wynająć, ale spółdzielnia zaproponowała mu taką stawkę, że on ze swoim sklepikiem raczej nie zarobiłby ani na opłaty, ani na zus. Próbował negocjować, ale spółdzielnia jest nieugięta. Ma swoją stawkę (swoją drogą co roku podwyższaną o poziom inflacji) i z niej nie zejdzie.
Nie do mnie należy ocena powodów takiej decyzji, ale skoro lepiej trzymać lokal pusty z nadzieją, że trafi się jakiś chętny (czytaj: frajer) to jest trochę bez sensu. Po pierwsze, jak ktoś ma w miarę duży sklep i jest już na rynku, to nie będzie szukał innego. Po drugie, jak ktoś zaczyna działalność, to nie potrzebuje 80-metrowego obiektu. A jeśli wynajmie, to jest szansa, że szybko zrezygnuje z tego, jak wspomniany wcześniej sklep (w sumie niemały lumpex z bardzo dużym asortymentem).
Tak naprawdę trudno mi powiedzieć, na co tak naprawdę czeka spółdzielnia. Na co liczy? Że nagle znajdzie się chętny, który wynajmie lokal co najmniej na kilka lat? Małe szanse. Zastanawia mnie, co wymyśli spółdzielnia, mając dwa puste lokale obok siebie (a kto wie, czy wkrótce nie dołączy następny).
Co ciekawe, w bliskiej okolicy znajduje się też mała galeria handlowa i tam również jest wiele lokali wolnych. Chętnych brak.
Sytuacja ta zmusza nas do wyciągnięcia bardzo smutnych wniosków. Dzisiaj otwieranie jakiegokolwiek interesu jest bardzo ryzykowne. A jeśli już coś otwieramy, to szukamy oszczędności. Zamiast skupić się na tym, jak naszą firmę rozwinąć, musimy się martwić o to, jak zarobić na pierwszy ZUS, pierwsze opłaty i podatki. I tak mniej więcej wygląda rozpoczynanie jakiejkolwiek działalności. A w TVN CNBC Paweł Blajer cieszy się z tego, że więcej firm się otwiera, a mniej zamyka. Tylko co z tego, pytam się? Skoro otwiera się najczęściej jednoosobowe firemki, a zamyka te, które zatrudniały więcej pracowników... Smutne to, ale prawdziwe.

Oszczędzanie z głową

Ostatnio, po opublikowaniu tego tekstu do głowy mi przyszła jedna rzecz, o której warto pamiętać, decydując się na oszczędzanie. Musimy to "robić z głową". Co to oznacza? Spróbujmy się zastanowić nad tym.
Poprzez "oszczędzanie z głową" mam na myśli oszczędzanie w taki sposób, żeby nie wpędzić się w problemy. Czy można mieć problemy przez oszczędzanie? I tutaj dochodzimy do sedna. Tak, można.
Oszczędzanie to pasja. Ono wciąga, a także jest przygodą, która powoduje wzrost naszego zadowolenia. Każdy bowiem się cieszy, mając coraz więcej pieniędzy. Problem jest jednak taki, żeby nie oszczędzać za wszelką cenę, kosztem spełnienia swoich choćby drobnych zachcianek, o tzw. dziadowaniu nie wspominając.
Oszczędzanie pieniędzy powoduje, że chcielibyśmy uzbierać jak najwięcej i jak najszybciej. Jesteśmy bowiem niecierpliwi. I tak niecierpliwość może być problemem, ponieważ skuteczne oszczędzanie to długotrwały proces. A jeśli chcemy zebrać naprawdę dużo pieniędzy, to nie da się tego zrobić w miesiąc czy dwa.
Oczywiście, jeśli zbieramy pieniądze krótkoterminowo na jakiś konkretny cel, typu remont mieszkania, zakup nowego telewizora, itp., to wówczas pewne wyrzeczenia (np. zero piwek w miesiącu, zero słodyczy, zero wyjść do restauracji, itp.) są zrozumiałe. Jeżeli natomiast oszczędzamy długoterminowo (np. na studia dla dziecka czy jakąś drogą wycieczkę) to nadmierne wyrzeczenia nie mają sensu. Możemy ograniczyć przyjemności, ale nie warto z nich rezygnować całkowicie.
Sam w sumie też się niejako zaczynałem łapać w pułapkę, kiedy to próbowałem oszczędzać "za wszelką cenę". Uznałem jednak, że uciekają mi tygodnie/miesiące, a ja pozbawiam się przyjemności w życiu. Dlatego pod koniec mojego "Projektu 10 PLN" trochę odpuściłem. Z tego też powodu nie zakończyłem go w grudniu, a trwa on jeszcze w tym miesiącu, choć jest on już prawie na finiszu, bo po wczorajszych i dzisiejszych zakupach znowu pozostało mi sporo dziesiątek.
Reasumując. Jeśli chcemy oszczędzać długoterminowo, najlepiej ustalić sobie jakiś plan. Np. chcę uzbierać 10 000 PLN, bądź zbieram co miesiąc po 100 PLN, bądź też odkładam końcówkę z każdych zakupów (tutaj, o ile dobrze pamiętam, z pomocą przychodzi mbank). Problem jest jednak taki, że jest to wygodne dla zakupów internetowych, natomiast przelewanie gotówki na konto po każdych zakupach jest trochę niedogodne.
Możliwości oszczędzania jest naprawdę bardzo dużo i tylko od naszej kreatywności zależy, jak będziemy to robić.
Kiedyś sugerowałem też taką opcję, by np. raz w miesiącu kupować sobie jakąś walutę. To też jest sposób na oszczędzanie, ponieważ trudniej nam wydać np. 10 USD niż 30 PLN, ponieważ wydanie waluty wiąże się z pójściem do kantoru (lub wymianą przez internet). Co prawda, jesteśmy narażeni na ryzyko kursowe, ale - jak wielokrotnie podkreślałem - na początku nie liczy się oprocentowanie tylko zaszczepienie w sobie bakcyla do oszczędzania.
Nowy miesiąc się zaczął, więc warto zacząć coś robić już od dzisiaj, a nie zostawiać tego na jutro czy kolejne tygodnie/miesiące.